2006 september

Onder (groeps)discussie verstaan we een gespreksvorm waarin de cursisten een specifiek onderwerp bespreken. Alle cursisten en de opleider kunnen met elkaar in interactie zijn. Het doel van een groepsdiscussie kan zijn informatie uitwisselen, meningen toetsen, probleem oplossen, gezamenlijk besluiten nemen en afspraken maken. De rol van de opleider kan variëren van leider tot begeleider…

De opdrachtvorm als werkvorm gaat uit van het principe van zelfwerkzaamheid. De cursist moet er blijk van geven te kunnen omgaan met informatie, dit wil zeggen: het geleerde te kunnen toepassen. Dit kan bijvoorbeeld blijken uit het kunnen oplossen van een probleem, het kunnen verzamelen van informatie, het anderen iets kunnen uitleggen enzovoorts. De cursisten maken zelfstandig (individueel of in groepjes) de door de opleider aangeboden opdrachten.

In deze werkvorm staat het demonstreren van een vaardigheidshandeling door de opleider en het oefenen van die vaardigheid door de cursist centraal. Een ‘goede’ les ‘demonstratie en oefening’ is opgebouwd uit vier fasen.

Een les of cursus bestaat maar zelden uit één werkvorm. Monologen, dialogen, discussies en opdrachten wisselen elkaar af; niet alleen voor de broodnodige variatie, maar ook omdat met andere werkvormen andere doelen worden bereikt.

In een goed onderwijsleergesprek worden veel vragen gesteld, waarbij de docent steeds het doel van de les voor ogen heeft. De vragen die hij stelt zijn daarvan afgeleid.
Vragen kunnen in verschillende categorieën worden ingedeeld. Het indelen in categorieën is zinvol om je bewust te zijn van het doel van de vragen en om na te gaan of bepaalde typen niet steeds worden vergeten.

Het onderwijsleergesprek kan worden omschreven als een gestructureerd gesprek waarbij de docent de cursisten stapsgewijs en geleidelijk tot bepaalde kennis en inzichten brengt. De docent is de gespreksleider. Hij introduceert een onderwerp en draagt kennis en inzichten over door middel van een dialoog…